Tetris wydany przez EA w usłudze PlayStation Minis odniósł niewątpliwy sukces. Klasyczna do bólu i prosta w swych zasadach gra, została pokochana przez wielu graczy, którym brakowało produkcji z gatunku logiczno-zręcznościowych. Nie dziwi zatem fakt, iż także inne studia postanowiły ruszyć wytyczonym przez EA szlakiem. Wśród nich pojawił się także nasz polski developer GameLion Studios, a konkretnie jego oddział ze Szczecina, który pokusił się o wprowadzenie do usługi Minis prostego tytułu czerpiącego garściami pomysły z Lumines czy Columns. Trzeba od razu sprostować, iż wstępnie produkcja miała rzeczywiście pojawić się dla usługi Minis, jednak w wyniku komplikacji związanych z kompatybilnością aplikacji z konsolą PS3, a raczej jej brakiem, została ona wydana tylko dla PSP. O całej sytuacji mówił sam developer za co należą się mu słowa uznania. Poniżej możecie się dowiedzieć, na ile im się to udało.

Po ściągnięciu z PSN ważącej zaledwie 14MB gry i jej uruchomieniu, naszym oczom ukaże się proste menu dające nam dostęp do rozgrywki, opcji (zresetownie wyników i wł/wył dźwięku), listy trofeów, helpa oraz creditsów. Zatem od razu rzucamy się na głęboką wodę i zaczynamy grać. Przecież produkcja ta ma być prosta. Zasady wyglądają następująco. Z góry ekranu spadają zestawy klocków ułożone w różnej konfiguracji przestrzennej (zestawy 3,4,5 czy 6 klockowe) i kolorystycznej (trzy barwy: zielona, niebieska i filetowa), a naszym zadaniem jest ułożenie ich kolorami w linii poziomej bądź pionowej w co najmniej pięć sztuk. Gdy nam się to uda, taki zbiór klocków jednego koloru wraz z sąsiadującymi z nimi w pionie i poziomie bloczkami o tej samej barwie stworzy wielki aglomerat, z którym nic nie możemy już więcej zrobić. W tym momencie z pomocą przychodzi nam co jakiś czas tzw. fuzja, której zadaniem jest czyszczenie owych połączonych w jedność bloków. Dopiero w tym momencie otrzymujemy punkty za połączone klocki. Takie ciułanie punktacji byłoby dość żmudne, gdybyśmy układali je tylko w piątki, dlatego warto próbować ułożyć przylegle do siebie jak najwięcej klocków jednego koloru (większa ilość punktów) oraz tworzyć jak najwięcej aglomeratów (odpowiadają za mnożnik przyznanych punktów). Wraz ze zdobywaniem coraz większego rezultatu przekraczamy kolejne granice wyznaczające dany level - w tym momencie zmienia się kształt klocków (np. heksagonalne, kwadratowe, trójkątne etc), prędkość ich opadania, czy tło dla spadających bloków.

Sterowanie jest banalne. Naszymi spadającymi klockami kierujemy krzyżakiem, natomiast obracamy wciskając kwadrat bądź kółko. W każdej chwili grę można zatrzymać wciskając start - przydatne gdy już dość długo gramy i chcielibyśmy sobie odpocząć (zaczniecie się pewnie czepiać, ale grałem już w produkcje bez uwzględnionej pauzy). Możemy tu także wyłączyć dźwięk, czy przejrzeć trofea. O tak, mamy tu achievementy, zatem rzućmy na nie okiem. Lista rzeczy do zdobycia jest... co tu dużo mówić, dość krótka. Mamy możliwość zdobycia 5 pucharków (pęknięty, brązowy, srebrny, złoty i kryształowy) w pięciu kategoriach, do których należą wynik, mnożnik, osiągnięty level, liczba fuzji oraz totalna destrukcja bloków. Fajnie, że coś takiego jest, jednak wydaje mi się, że wprowadzono to tak bardziej na siłę.

Udźwiękowienie BCF jest nazwijmy to ok. Czemu? Zdecydowanie wolałem grać bez dźwięków z uwagi na elektroniczne brzmienia wydobywające się z malutkich głośników PSP - nie jestem ich fanem, dlatego dla mnie było to najlepsze z możliwych rozwiązań. Przecież innym osobą może się one podobać. Za to co mnie w nim denerwowało to dźwięk pojawiający się w momencie, gdy nasze klocki stykają się z ramą ekranu gry - usłyszymy wtedy przeraźliwe dla uszu szuranie.

Tytuł nieskomplikowany i w zasadzie można by było o nim tyle powiedzieć, jednak jest coś, co nie daje mi spokoju. Otóż BCF jest dość szybkim portem produkcji znanej z symbiana, za co niewątpliwie należy się spory minus, gdyż nie wprowadzono w nim żadnych zmian względem tej wersji zarówno w grafice jak i w samej grze. Efekty graficzne są dokładnie takie same jak na telefonach wyposażonych w s60. W żaden sposób ich nie podrasowano przez co tytuł ten prezentuje się od strony wizualnej dość brzydko. A można było się o kilka usprawnień pokusić, jak choćby możliwość grania w pionie, rozwiązanie stosowane jest np. w pinballach. Ekran gry większy, a i przyciski spokojnie dostosować by się dało. Ale to już takie moje przemyślenia.

Gra zawiera trochę niedociągnięć. Między innymi w momencie kiedy na ekranie mamy dużo bloków i następuje fuzja, gra potrafi zgubić framerate. Jak na tak małą aplikację, w której liczy się zręczność, nie powinno być tak rażącego błędu. Innym razem, gdy zdobędziemy jakieś trofeum ekran gry zostaje zapauzowany i pojawia się pucharek, jednak dalej mamy możliwość poruszania naszym klockiem w lewo czy w prawo, co pozwala nam na ustawienie go dokładnie tam, gdzie chcemy. Zresztą, kto grał z pewnością powyłapywał pewne dziwne sytuacje.

Ten pierwszy polski minis, który w rezultacie minisem nie został, niewątpliwe wart jest uwagi wszystkich graczy. Zarówno ci niedzielni jak i prawdziwi hardcorowcy bicia wszelkich rekordów w nieskomplikowanych grach zręcznościowo-logicznych znajdą w nim coś dla siebie. Zdecydowanym atutem jest cena owej produkcji obecnie wynosząca tylko 4zł (w dniu premiery było 12zł). Nie serwuje nam ona niczego nowego, jest odtwórcza, a przy tym została na szybko przeportowana z produkcji na symbiana, stąd też ocena końcowa jest taka jaką widać. Jednak mimo wszystko potrafi wciągnąć na dłużej. BCF wart jest ceny, którą życzy sobie sam developer i z pewnością żaden gracz nie poczuje się w tym momencie oszukany.