Gdy po wydaniu GoW: Chains of Olympus studio Ready at Dawn ogłosiło, że kończy z PSP, trochę mnie to zmartwiło. Nikt nie był i chyba nie jest nadal w stanie wyciągnąć więcej z handhelda Sony. Możecie więc wyobrazić sobie mój zachwyt, gdy usłyszałem, że następnego GoW'a stworzy to samo studio odpowiedzialne za tytuły stojące naprawdę wysoko w hierarchii gier na Peespeka. Każdy gracz oczekiwał naprawdę wiele od niego. Czy sprostał choć trochę? Czy jest tym, na co wszyscy czekali? Zapraszam do recenzji.

Zacznijmy od menu. Jest takie samo jak w poprzednich częściach, poza jednym szczegółem... Gigantycznym szczegółem. Menu w języku polskim będące w ostatniej części na PSP marzeniem stało się jawą. Tak, w grze mamy polski dubbing wspierany polskimi napisami. Czyż nowa przygoda z Kratosem nie mogła zacząć się lepiej?

Fabuła w tej części gry nie jest na pierwszy rzut oka zbyt porywająca względem poprzedniczek, choć ma z nimi bezpośrednie powiązanie. Znowu opuszczamy Olimp, lecz tym razem Kratos pragnie pozbyć się nękających go wspomnień, myśli, wyrzutów sumienia i innych gnębiących go doświadczeń z trudnej drogi na górę bogów. W tym celu wyruszamy najpierw do Atlantydy, królestwa Posejdona, by rozpocząć krwawe wyzwolenie Kratosa.

Grafika. Za tą jak i poprzednią odsłoną GoW stoi studio Ready at Dawn. Pamiętacie Daxtera na PSP? On, oraz wcześniejszy Bóg Wojny, miały grafikę można by wręcz przysiąc przewyższającą możliwości PSP. To się nie zmieniło i obija się ona o granice tej generowanej przez PS2. I nie ma w tym przesady, o ile nie staramy się znaleźć defektów przyklejając oczy do ekranu z myślą „zaraz znajdę jakiegoś piksela”. Choć prawdę mówiąc, nawet tacy zapaleńcy utrudniania życia raczej nie będą mieli się do czego przyczepić.

Dlaczego? Ano dlatego, że gra prezentuje naprawdę wysoki poziom graficzny. Lokacje wyglądają realistycznie, wszelkiego rodzaju ruiny, miasta, okręty czy inne miejsca w których się znajdziemy, wydają się być przygotowane ze szczególną starannością. Wyglądają, jakby szczególny nacisk był położony akurat na ten jeden element. Takie wrażenie towarzyszyło mi nieustannie. Nie ma mowy za to o krawędziach zakończonych pikselem, czy jakimś dziwnym ostrym „czymś”. Tutaj wszystko jest wygładzone, wypolerowane i w 100% gotowe aby przyjmować zachwyt grającego. I to prawdziwy zachwyt, a nie wywołany czy nawet wymuszony w pewien sposób opiniami innych graczy.

Przeciwnicy zostali podzieleni na klasy. Każda klasa oprócz innego sposobu walki, posiada także swój wygląd. Wrogowie różnią się sprawnością, siłą, szybkością, czy jeszcze paroma innymi parametrami. Ogólnie monstra polujące na nasze życie wyglądają ciekawie, żeby znowu nie użyć słowa bardzo ładnie, wyśmienicie. Nie są to walczące piksele, a realistycznie poruszające się wytwory bogów rodem z mitologii Greckiej. Wspaniale natomiast wypadają więksi przeciwnicy. Walka różni się tym, że są w stanie więcej wytrzymać, a potyczkę kończymy zazwyczaj efektownym Quick Time Event, delektując się wyrafinowanym sposobem rozwiązywania problemów Kratosa.

Kolejny cudowny przystanek na mapie opisu graficznego zajmują przerywniki filmowe. Możemy je w sumie podzielić na 2 kategorie. Pierwsza z nich to taki przerywnik, podczas którego uczestniczymy w jakieś scenie, wspomnieniu, a jedyne co możemy zrobić, to kierować postacią i przyglądać się wszystkiemu dookoła. Druga kategoria, to przerywniki filmowe, popularnie zwane cutscenki. Są to fenomenalnie wyreżyserowane sceny ukazujące potęgę naszego bohatera oraz jego uczucia. W grze czekają nas bardzo ciekawe, nieraz zaskakujące zwroty akcji czy fakty, których nigdy nie poznalibyśmy bez pomocy tego tytułu.

Widać, że wstawki filmowe nie działają całkowicie na silniku gry. Są przerabiane tak, by dać nam jak najlepszy obraz. Jedynym co pozostaje mi tutaj zrobić, to bić pokłon twórcom. Autorzy spisali się świetnie, a przerywniki zapierają dech w piersiach swoim rozmachem i niebagatelnymi zwrotami. Tutaj jedynym mankamentem jest niezgranie obrazu z dźwiękiem. Tzn. postać jeszcze nie mówi, usta się już ruszają, lub postać już mówi, lecz usta jeszcze się nie poruszyły. W niektórych momentach jest to bardzo widoczne. Taki mały defekt.

Spośród całej grafiki w nowym GoW, uwagę przykuwa szczególnie jeden element. Mianowicie jest nim głębia, jaką doświadczymy wielokrotnie w grze. Biegamy sobie po ruinach, nagle rzut kamery na horyzont, a tam idealnie wyrównane, piękne budowle właśnie niszczone przez jakiegoś kolosa. W innym zaś momencie gra zmusi nas do marszu w stronę danego punktu. Co zrobimy krok do przodu, kamera pozostaje bez ruchu, dając tym samym możliwości ujrzenia większej przestrzeni. W ten sposób ujrzymy fenomenalne ujecie zachodu słońca, miasta, świątyni czy jakiegoś krajobrazu, którego nie powstydziłaby się nawet wysłużone już PS2.

Tak w skrócie można opisać to, co serwuje nam przenośna wersja God of War. Jednak każdy medal ma 2 strony. Ta gra zdefiniuje Wasze pojęcie gry z piękną grafika. Nie jest już raczej możliwe wyciśniecie więcej z PSP. No chyba, że Ready at Dawn weźmie się za kolejna produkcje na handhelda Sony. Tak więc czekamy. Oprawa graficzna towarzysząca opowieści o bogu wojny to konkretny argument świadczący o umiejętnościach twórców. Lecz czy tak samo jak do grafiki, autorzy przyłożyli się do udźwiękowienia?

Już od początku wita nas typowy dla GoW dźwięk w menu. Tutaj bez zmian dalej melodia kojarząca się z niebagatelną akcją, epicką przygoda i tonami grywalności. Wielkich zmian nie uświadczymy także podczas rozgrywki. Dalej te same dobre odgłosy walki z Chains of Olympus plus polski dubbing, o którym za chwile. Dla tych którzy nie grali w poprzednie części, mogę powiedzieć, że dźwięki te są dobrej jakości i nie brzmią zbyt udawanie czy też naciąganie.

Tak jak przed chwilą obiecałem, czas poruszyć kwestie dubbingu. Powiem szczerze. Gdy dowiedziałem się, że GoW ma być z polskim dubbingiem, trochę się zaniepokoiłem. Modliłem się tylko, żeby roli Kratosa nie otrzymał wszędobylski Fronczewski. Udało się, gdyż w polskiej wersji językowej gry w postać Kratosa wcielił się Bogusław Linda. W tym tytule jednak nie uświadczymy słynnego „co Ty wiesz o zabijaniu?”, choć bezapelacyjnie ten zwrot by tutaj pasował. Boguś sprawdził się w roli mitologicznego mściciela fenomenalnie i pasuje do ogólnego założenia rozgrywki. Ma głos pasujący do głównego bohatera, prawie tak dobry jak w oryginalnej wersji. Poza Panem Lindą spotkamy też głosy innych postaci (których imiona zostawię dla siebie, żeby nie psuć Wam zabawy). Są w jakiś sposób zróżnicowane, ale nie zasługują na złotą statuetkę... Raczej wyróżnienie w szkolnej rubryce poetyckiej. Głosy słyszane w oddali brzmią dosyć realistycznie, lecz lamenty ludzi spotkanych po drodze są jednakowo nudne i monotonne. Osoby podkładające głos pod Atenę i Kratosa spisały się OK, a reszta... No cóż. Niestety tylko przeciętnie.

Zapewne wielu z Was zastanawia się, jak wypada polski dubbing na tle oryginalnego angielskiego. Otóż ku memu własnemu zaskoczeniu, rodzime głosy brzmią praktycznie na równi z angielskimi. Są tak samo dobre, tak samo przepełnione uczuciami, jednakże w tamtej wersji wszystkie ze sobą współgrają, wszystkie są równie dobre. W naszej wersji GoW'a wyczuć otaczające bohatera uczucia, emocje, możemy np. podczas jego rozmowy z matką w jednej ze scen. Jeżeli to Was nie zaspokaja, mogę szczerze przyznać, że polski dubbing jest o niebo lepszy niż np. rosyjski. Tam uczucia nie grają roli, a postać Kratosa otrzymał mężczyzna, którego głos pasowałby raczej do narratora z Little Big Planet. Tak więc należy cieszyć się, że nasz język w tak obiecującym tytule nie jest najgorszy. Co więcej stoi na naprawdę dobrym poziomie.

Rozgrywka właściwa kończy się w przedziale 8-10h zależnie od wybranego poziomu trudności naszych umiejętności oraz szybkości rozwiązywania zagadek, a tych parę się znajdzie. Nie są to jakieś okropnie trudne zadania, tylko zadania w których liczy się spryt. Jednak każdy, bez względu na ostatni aspekt, poradzi sobie z nimi prędzej czy później. Łamigłówki te ograniczają się do przesunięcie głazu w odpowiednie miejsce, czy ułożenie dźwigni w odpowiedniej kolejności. Co do walki to jest taka sama jak w poprzednich częściach. Dużo krwi, dużo brutalności i piękne QTE. Słowem to co lubimy najbardziej. Jeżeli rozgrywka fabularna nam się znudzi, po przejściu gry mamy różnego rodzaju atrakcje: serię wyzwań, gdzie walczymy z daną liczbą przeciwników, różnego rodzaju skarby, filmy, czy szkice koncepcyjne.

GoW jeszcze przed premiera okrzykiwany był przez graczy grą roku. Każdy miał nadzieje, że będzie to przełom. Takim przełomem też jest. Ta gra jest po prostu tym, czym ostatni GoW na PSP. Jest pięknym, rozległym światem, z niesamowita fabułą, zamkniętą w naszym PSP. Uwolnij ten świat choć na chwile, a już nie będziesz chciał go opuszczać. Bezapelacyjnie najlepszy tytuł na PSP pod względem grafiki. Bezapelacyjnie tez najlepszy tytuł pod względem dubbingu. Murowany kandydat na grę roku. Tak prezentuje się nowy GoW.