Wspominając czasy sprzed kilku lat, kiedy to platformówki przeżywały swój prawdziwy rozkwit, nie sposób nie uronić łzy. Te świetne tytuły, jak Crash Bandicoot, Crock, Spyro, czy chociażby Super Mario 64 niejednej osobie potrafiły zapewnić wiele godzin cudownej zabawy. A było ich w złotym okresie więcej. Niejednokrotnie twórcy zaskakiwali nas innowacyjnymi pomysłami. Jednak z czasem dobre platformówki gdzieś zniknęły. Na scenie pozostały jedynie Ratchet & Clank oraz Jak &  Daxter. Czasem pojawiał się świeży „Marian”, jednak reszta nowych gier z tego gatunku to niestety oklepane w schematy „gierki” na podstawie kolejnych bajek Disney’a. Nic nie zapowiadało żadnej zmiany w tym temacie do czasu, kiedy zapowiedziano LittleBigPlanet na PlayStation 3. Tytuł stworzony przez młody i utalentowany team, MediaMolecule, zaskoczył i oczarował całe rzesze graczy, którzy znudzeni już schematami wręcz potrzebowali powiewu świeżości.

Na starcie wita nas prosty opening charakterystyczny dla klasycznych gier jRGP (Suikoden, Legend of Mana), w których na początku widać śliczne, mangowe artworki. Coś tam się pokazuje, brama się otwiera i naszym oczom ukazują się główni bohaterowie. Ich widok jest pierwszą oznaką, że coś tu nie gra. Postaci składają się z dosłownie kilku pikseli. To jakieś jaja, czy co? Nie, to Half Minute Hero! A jaja to dopiero będą!

Jedna z najbardziej oczekiwanych gier dla PSP tego roku wreszcie ujrzała światło dzienne. Tytuł sygnowany marką stajni Ubisoft, wyczekiwany był ze sporą dawką nadziei, gdyż developer krzyczał, że uda mu się przenieść mechanikę rozgrywki z wersji dla konsol stacjonarnych.  Oliwy do ognia dolewał też fakt wydania rok temu Assassin’s Creed: Altaïr's Chronicles na Nintendo DS, stworzonego przez znane i cenione studio Gameloft, który wprawdzie posiadał nieco inną, dopasowaną do specyficznej architektury konsoli wielkiego N formę, ale był grą całkiem niezłą i ciepło przyjętą przez fanów. Wśród posiadaczy handhelda Sony powtarzało się pytanie: czemu ich mocniejszy od konkurencji sprzęt został pominięty? Przy okazji premiery Assassin’s Creed II na konsole stacjonarne wydawca postanowił naprawić ten błąd / zarobić na znanej marce (niepotrzebne skreślić) i uraczył nas AC: Bloodlines zapowiadanym jako pomost fabularny pomiędzy dwiema częściami serii.

Gdy przedstawiono mi ten tytuł, to spodziewałem się łezki w moim oku. Niestety, nawet jeżeli moje oko na widok Unbound Saga zwilżyło się choć trochę bardziej, to gameplay szybko naprawił ten „defekt”. Bo nad czym tu płakać? Co wspominać, kiedy pod powłoką wymarłego dinozaura kryje się ten dziwny genetyczny twór?
 

„Na skraju koła podbiegunowego...”

Naszym oczom ukazuje się arktyczny krajobraz. Lodowce pokryte śniegiem, zamarznięte szczyty... Jednak ten spokój zostaje zburzony przez nadciągające helikoptery, statki towarowe przybijają do brzegu. Zza skał wyłaniają się pojedyncze pojazdy.

„Przybyli nieustraszeni. Przyciągają ich nowe wyzwania”

Tylko nieliczni osiągną szczyt. Kamera zaczyna się unosić coraz wyżej pokazując masywne wzniesienia. Pokryta lodem kraina zaczyna nabierać życia.

„Góra budzi się... Arena czeka!”

Za szczytem wyłania się cel podróży a zarazem początek zabawy. Wielki Festiwal.

"Witajcie w MotorStorm!"

Łzy w oczach. Nosz Kur… Ja pie… co za głupia gra! Tak właśnie zaczyna się przygoda z tym w co mi przyszło grać tym razem, i przyznam szczerze że wielokrotnie chciałem zniszczyć konsolkę i zabić tego który mi zlecił tą męczarnię (NoVy jak kiedyś przyjadę do ciebie to gwarantuje, że Cię twoją własną klawiaturą zabije, poćwiartuje i rzucę kotom na śmietniku na pożarcie).

Skąd wzięła się taka agresja w na ogół spokojnym, grzecznym, „trzeźwym” i wychowanym Micke’u? Otóż zmusili mnie do napisania recenzji gry Badman! A dokładniej: „Holy Invasion of Privacy, Badman! What Did I Do to Deserve This?” i uwierzcie na słowo, tytuł mówi o grze nic, a zarazem wszystko. Aha, z racji długości tytułu nazwijmy umownie grę Badman’em.

Nigdy nie chciałem zostać ninja. Gdy w młodości wszyscy koledzy zachwycali się pięknymi katanami oraz gwiazdkami Shuriken ja wolałem bawić się pistoletami na kulki oraz planować każdy ruch komandosów w serii „Rainbow Six”. Dlatego też seria „Tenchu” nigdy nie była bliska mojemu sercu. Feudalna Japonia to po prostu nie są moje klimaty; skradanka bez noktowizora oraz wytłumionej broni? Na pewno naciągana. Takie właśnie miałem podejście do „Tenchu”, zarówno do poprzednich części jak i do tej najnowszej, czwartej, wydanej również na naszą przenośną konsolę. Grać zacząłem zupełnie przypadkiem. „Splinter Cell” już dawno mi się znudził, a innych gier w tym klimacie po prostu nie ma. Logiczne więc, że wybór padł właśnie na dzieło studia Acquire, twórców pierwszej części gry. Teraz w wieku 21 lat, i mówię to sam bez żadnej katany przyłożonej do pleców, chcę zostać NINJA! Ale wszystko po kolei, najpierw muszę napisać recenzję, a potem będę mógł znów wrócić do tego genialnego świata.