Już po pierwszej prezentacji Silent Hill: Book of Memories na PlayStation Vita gra zyskała sobie miano najbardziej kontrowersyjnej części całego cyklu. Porzucono tutaj bowiem koncept survival horroru na rzecz zupełnie odmiennego podejścia do rozgrywki. Wielu fanatyków „Cichego Wzgórza” wieszczyło więc, że „Księga Tajemnic” będzie kompletną katastrofą i niewartą pieniędzy produkcją bezczeszczącą dobre imię serii. Premierę tytułu mamy już za sobą i wreszcie można ocenić, czy słowa te okazały się prorocze, czy to jedynie dowód na to, że bardziej niż jakiejkolwiek gry boimy się inności i zmian.

Są na świecie gry dobre i słabe. Jednakże jeżeli jakiś tytuł należy do tej pierwszej grupy, wcale nie oznacza to, iż zapamiętamy go na bardzo długo. O tej kwestii decyduje zupełnie inny aspekt i kryterium oceniania. Wśród nas bowiem obecne są także produkcje, które trudno zakwalifikować do jakichś kategorii. Ciężko o nich mówić, jeszcze ciężej je opisać. Choćby napisało się o nich dziesiątki tysięcy słów, to i tak byłoby niczym w porównaniu do doświadczenia zabawy z nimi. Istnieją toteż standardowe gry oraz te, które zwykło się określać mianem „przeżycia”. Do tych należą między innymi Okami, ICO, Shadow of the Colossus czy nawet wydany niedawno Journey. Już we wstępie, żeby była jasność, napiszę, iż w tę kategorię wpisuje się również wydany w zeszłym miesiącu Gravity Rush.

Dynasty Warriors to bez wątpienia seria, której kolejne odsłony pojawiają się na półkach sklepowych bardzo często. W każdej następnej części z reguły mamy do czynienia z tym samym – klepaniem tysięcy wrogów w realiach starożytnych Chin z okresu Trzech Królestw. Wielu ludzi znających się na branży gier twierdzi, że to pora, by trochę dać sobie na wstrzymanie, podając jako powód ogólne „zmęczenie materiału”. Zapewne coś w tym jest, jednakże pomimo tego Omega Force z uporem maniaka „trzaska” kolejne wersje swojej sztandarowej serii. Tym razem jednak zadbano o to, aby było trochę nowości – w końcu podtytuł „Next” zobowiązuje.

22 lutego mamy już za dawno za sobą. Tegoż dnia odbyła się europejska premiera konsoli PlayStation Vita. Oprócz samego sprzętu dostaliśmy także sporo gier startowych, a wśród nich znalazł się także tytuł spod dłuta Bloober Team - polskiego dewelopera mającego na swoim koncie chociażby Music Master Chopin. Tak, nie mylicie się, A-men, gdyż o nim mowa, to pierwsza rodzima produkcja debiutująca na premierę konsoli. Czy udana? Tego dowiecie się, czytając tę recenzję.

Zwiedziłeś już z Nathanem i spółką lasy Amazonii, śnieżne szczyty Tybetu bądź ogromną pustynię Rub' Al Khali? A może, dopiero zaczynasz przygodę z Indianą Jonesem naszych czasów? Nie ważne, w każdym z tych przypadków czeka Cię kawał świetnie stworzonej gry. Nakarm więc psa, poinformuj dziewczynę, podlej kwiaty i wsiadaj w samolot. Meksyk czeka.

Ale, jak, po co i dlaczego?

Strzelam, że większości z Was obiła się kiedyś o uszy produkcja o nazwie "Doodle Fit" naszego rodzimego producenta "Gamelion". Niecały rok temu zadebiutowała ona na sprzętach Apple i została bardzo ciepło przywitana zarówno przez recenzentów jak i graczy. Od tego czasu dojrzewała, dorobiła się kilku aktualizacji dodających kolejne plansze, motywy czy też zwykłe usprawniania. W takiej formie, oczywiście po wszelkich dostosowaniach dla naszej kieszonki, wylądowała w dziale z Minisami.

Perkusja, jak mniemam, niektórzy z Was wiedzą, nie należy do łatwych w nauce instrumentów. Wymaga od nas wyczucia rytmu, tempa oraz odpowiedniej synchronizacji kończyn. W zespole to między innymi od naszej gry zależy udany występ - nie możemy w końcu pozwolić sobie na zmianę rytmu będącego podkładem dla reszty grających. Gdy zbytnio przyśpieszymy, gitara będzie musiała nadążyć, ale wokal nie da rady wyśpiewać całości tekstu z powodu braku powietrza. Jednakże jaki związek ma perkusja z nowym minisem od MusiGames? Głównie motyw instrumentu i poziom trudności. Spodziewacie się klona Guitar Hero z perkusją? Nic bardziej mylnego. Zobaczcie sami, co Ci ludzie wykombinowali.