PSP nie trzeba nikomu przestawiać. Marka wypromowana przez Sony w 2005 roku, w ciągu krótkiego czasu doczekała się wielu rewizji. Najnowsze wcielenie handhelda niesie ze sobą wiele zmian, zarówno wizualnych jak i oprogramowania.

W zasadzie koncept uległ dużej zmianie i trudno jest porównywać ją do poprzednich generacji. Nie jest to już podłużny klocek z ekranem w centrum, lecz stylowy slider, nawiązujący do telefonów komórkowych. Pierwsze wrażenie? Ekran zajmuje praktycznie całą powierzchnię konsolki. Funkcje takie jak kontrola jasności, poziomu dźwięku zostały przeniesione na górę, po lewej stronie już standardowo power/hold, na prawo Wi-Fi oraz Memory Stick Micro M2 (nowy format kart Pro Duo o którym wspomnę później). Tył jest wyjątkowo płaski - zabawne sprawa, brak szufladki na UMD. Oko cieszy za to wykonanie: solidne, z dobrej jakości plastiku, chromowane triggery, z tyłu dwie antypoślizgowe gumki. Konsolka występuje w dwóch kolorach: standardowym czarnym (Piano Black) oraz białym, który dodatkowo “obsypano” brokatem. Osobiście wybrałbym wersję czarną, biała przypadnie do gustu damskiej części czytelników. Niestety, już w dniu premiery kolor czarny był niedostępny. Konsola została wypożyczona w ramach sieci Game Stop, którego patronatem jest uznany w Stanach Zjednoczonych magazyn Game Informer.

Sony deklaruje, że konsola jest o 30% mniejsza i 36% lżejsza od jego pierwowzoru, PSP-1000. I rzeczywiście tak jest. Jest to również pierwsza konsola która bez problemu mieści się w ciasnych, dopasowanych jeansach i nie wystaje jak poprzedniczki. Po przesunięciu ekranu do góry, oczom ukazuje się czterokierunkowy D-pad, analog, który zmienił miejsce i znajduje się na prawo od “krzyżaka”, mikroskopijne Start/Select oraz trójkąt, kółko, krzyżyk i kwadrat. Z racji tego, że konsolka jest mniejsza, Sony obdarowało nas 3.8” ekranem LCD (4.3” wystąpiło w poprzednich generacjach). Rozdzielczość ekranu nie uległa zmianie (nadal 480x272), co przy mniejszej przekątnej daje wrażenie lepszej głębi i szczegółowości. Sam mechanizm rozsuwania konsoli działa nadzwyczaj dobrze i cicho, nic nie wskazuje na to by miał się “wyrobić” w krótkim czasie. Wątpliwości mam jedynie co do obsługi konsoli. Przyciski są zdecydowanie mniejsze (w tym analog), co może powodować problemy u osób z palcami jak “kiełbaski” :).

Co do ergonomii to konsola leży w dłoniach bardzo dobrze - tylko kiedy jest zamknięta. Małe przyciski i jeszcze mniejsza odległość miedzy nimi klasyfikuje konsolkę jako "kids only". Po rozsunięciu ekranu możemy zapomnieć o łatwym i wygodnym dostępie do triggerów. Za to na plus wychodzi analog. Może mały, ale bardziej precyzyjny. Ogólnie do wygody użytkowania można się przyzwyczaić. Szkoda tylko że jest to krok w tył. PSP-X000 wypada na tym polu o wiele lepiej. Niestety nie mogę przyrównać Go! z PSP-1000 lub nowszym z racji, że takiego aktualnie nie posiadam. Na załączonych zdjęciach przyrównałem handhelda do iPhona obecnej generacji.   

Zegar, kalendarz i ogólne przedstawienie konsoli

Wielu uważa wyeliminowanie napędu UMD z konsoli za posunięcie ryzykowne. Należy pamiętać, że Go ma z założenia służyć jako urządzenie Online. Sposób dystrybucji gier jak na razie będzie czysto cyfrowy i nie jestem przekonany by to miało się zmienić. Sony potwierdziło również, że w najbliższym czasie nie uświadczymy programu pozwalającego na konwersję gier z UMD do PSP Go. Jak same spoty reklamowe sugerują - “Download Only PSP”. Dla jednych może to być granica nie do przekroczenia. Pokaźna liczba gier na dyskach okazuje się bezsilna wobec Go. Sposobów na ściągnięcie gier jest kilka, ale wszystkie sprowadzają się do jednego - należy je kupić. Nie ma znaczenia, czy mamy tę samą grę na UMD. Jeśli chcemy ją ujrzeć na Go, należy ją PONOWNIE kupić. Możemy tego dokonać bezpośrednio z poziomu konsolki i jej mikro apletu PlayStation Store, przy użyciu Media Go (manager multimediów w postaci aplikacji - działa tylko z Windows) lub przez PlayStation 3, a następnie transfer do Go. Szesnaście gigabajtów pamięci wewnętrznej wystarcza na wiele gier, filmów, plików muzycznych itd., lecz pobieranie multimediów bezpośrednio z poziomu Go jest potwornie wolne. Konsola nadal wykorzystuje moduł Wi-Fi 802.11b, który do najszybszych nie należy. Pobieranie gry odbywa się w dwóch etapach: Download do konsoli, a następnie instalacja - bardzo podobnie jak w przypadku PS3. W czasie pisania testu z poziomu konsoli pobrałem Final Fantasy VII PSX (1.36GB). Ściąganie zajęło 2.5 godziny (łącze 30Mbit+), instalacja dodatkową godzinę. Tak długie pobieranie jest ograniczeniem zarówno przy Wi-Fi typu “B” jak i serwerów Sony które przy premierze PSP Go mogły być przeciążone. Pobieranie tego samego tytułu przez Media Go dla Windows zajęło 1:50h.

Kopiowanie multimediów do konsoli jest dziecinnie proste i nieco szybsze niż w przypadku PSP-1000. Sony zrezygnowało z używania MS Pro Duo na rzecz M2 - nieco szybsze, mogą zmieścić więcej danych i są niestety droższe.

Pudełko z konsolą nawiązuje do pierwszego PSP - jest tekturowe i oblepione kilkoma naklejkami informacyjnymi - "Mniejsza, lżejsza, z 16 GB wewnętrznej pamięci na wszystkie twoje cyfrowe dobra. PSP jest teraz pozbawione dysków, czyli bardziej przenośne". Druga mówi "To urządzenie nie posiada napędu UMD. Konto na PlayStation Network i połączenie z Internetem jest niezbędne w celu pobierania gier i innych zabezpieczonych cyfrowo dóbr.". W środku (poza samą konsolą) znajdziemy komplet dokumentacji, płytę z oprogramowaniem Media Go, kuponem na darmowa grę, ładowarkę oraz kabel USB. Warto wspomnieć, że Go rozprowadzany jest w USA i Europie na innych zasadach. Europejczycy dostają możliwość darmowego pobrania Gran Turismo (oferta ważna do 10 października i wymaga zarejestrowania konsoli na swoim koncie PlayStation Network oraz pobrania skorki Gran Turismo). Wersja dla USA oferuje pobranie Rock Bank Unplugged Lite.

Warto zwrócić uwagę na kabel USB. Sony zmieniło nieco zasady i konsola nie jest wyposażona w port typu mini. Jest to nowy rodzaj połączenia, nazwany “multi-purpose” - wszelakiego zastosowania, wyglądem przypomina kabel do iPod’a/iPhona, tyle że mniejszy. Bateria w konsoli nie jest wymienna, dlatego jesteśmy zmuszeni do zabierania kabelka gdziekolwiek się wybierzemy. Brak UMD nie zmniejszył apetytu na energie, nadal 5-6 godzin to max jakie możemy spędzić na zabawie. Ładowanie trwa 2-2,5h. Jeśli zgubimy kabel transmisyjny, jedyną możliwością będzie zakup nowego (15$), w Polsce pewnie 50-99 zł - gratuluje Sony za pomysłowość. Na jednym z forów poświęconych PSP GO, koncern tłumaczy, iż zabieg wyeliminuje wykorzystanie słabej jakości kabli USB, które w przeszłości mogły uszkodzić konsolę. - jakoś ciężko mi w to uwierzyć :).

I to by było na tyle jeśli chodzi o akcesoria w standardzie. Wybrałem się dziś do sieci sklepów Best Buy i znalazłem 2 rzeczy, specjalnie dedykowane dla PSP Go. AV Cable oraz Headset - zestaw słuchawkowy. Jestem trochę zawiedziony. Sądziłem, że nowy interfejs “multi-purpose” pozwoli chociaż na wyświetlenie obrazu z PSP na TV poprzez PS3. Niestety, akcesoria to kolejny wydatek który czeka nas w przyszłości. Jeśli posiadasz akcesoria dla PSP-1000-3000 i chcesz, aby działały one z nowym dzieckiem Sony - będziesz musiał poczekać na wydanie zapowiedzianego konwertera dodatków - PSP-XXXX -> Go.

Z większych zmian należałoby wymienić obecność Bluetooth. Pozwala na połączenie konsoli z innymi urządzeniami wspierającymi ten standard oraz użycie Dual Shock’a 3 jako kontrolera dla PSP Go. Na jednym z załączonych przeze mnie filmików zobaczycie jak wygląda to w rzeczywistości. Proces jest nieco czasochłonny i wymaga połączenia kablem PSP Go --> PS3, Dual Shock 3 --> PS3 w celu synchronizacji. Potem można odłączyć wszelkie kable. Całość będzie świetnie ze sobą współpracować. Drugi test polegał na podłączeniu PSP Go z telefonem komórkowym. W teście wykorzystałem Apple iPhone 3GS. Z racji, że iPhone jest systemem zamkniętym, PSP nie miało możliwości przejrzenia jego plików, jednak iPhone pozwalał na przejrzenie zawartości obrazków, muzyki i filmów na PSP. Niestety, nie mogłem wykorzystać modułu Bluetooth do transferu plików, takich jak chociażby pobieranie gier czy używania komórki jako bramki dostępowej do Internetu czy PSN ze względu na fakt, iż AT&T w USA zablokował tethering :) - nie mam więc możliwości sprawdzenia czy to w ogóle działa. Zasięg Bluetooth? Bez większych problemów działa do 7 metrów. Przekraczając owy dystans zaczynają występować opóźnienia. Sony zapewnia, iż Bluetooth powinien teoretycznie działać do 10m.

Sterowanie PSP Go kontrolerem z PlayStation 3

Wyświetlacz konsoli nawiązuje do tego z PSP-3000. Poza “gęściejszym” ulokowaniem pikseli i poprawionym odwzorowaniu kolorów, ekran jest równie miękki, podatny na zarysowania i posiada tylko 3 tryby podświetlenia.

Konsole można nabyć z firmware 5.70, ale pierwsze połączenie z PlayStation Network wymusza update do 6.10. Co na początku rzuca się w oczy? Sposób w jaki oprogramowanie radzi sobie z zsuwającym ekranem. W ustawieniach możemy wybrać dwa tryby pracy: normalny oraz uśpienia. Ten drugi działa tak samo jak w telefonach komórkowych typu slider - zakrywamy przyciski, ekran przygasa, konsola ulega uśpieniu. Z kolei tryb normalny przywoła analogowy zegar, który wygląda bardzo widowiskowo. Dodatkowo jeśli przytrzymamy oba triggery, otrzymamy dostęp do kalendarza.

Mikrofon nie jest nowością, ale PSP jako slider bardzo dobrze nadaje się do korzystania z programu Skype - służy on do prowadzenia konwersacji typu VOIP (Voice Over IP) - tylko i wyłączenie poprzez Wi-Fi. Drugą z aplikacji jest Internetowe radio, które niestety rozczarowuje. Nic więcej niż bardzo prosty i paskudnie wykonany aplet strony internetowej.

Prawdziwą perełką jest natomiast tryb pauzowania gry. Możemy ją zatrzymać w dowolnym momencie i przejść do XMB, obejrzeć film, posłuchać muzyki – następnie powrócić do przerwanej gry. Proces trwa o wiele krócej niż ponowne uruchomienie produkcji z zapisanym save’em.

Wstrzymywanie gry w dowolnym momencie

Cyfrowa dystrybucja, jak wspomniałem na samym początku, slogany reklamowe mówią same za siebie. “Download-able only PSP” - czyli wyłącznie z możliwością pobierania. Czy to się przyjmie? Dla PSP Go nie ma wyjścia, będzie to jedyny sposób na gry. PlayStation Store dostępny z poziomu konsoli jest mini wersją tego, który znamy z PlayStation 3. Przygotowałem małe zestawienie zalet i wad takiego rozwiązania:

Zalety cyfrowej dystrybucji:

• Żyjemy w XXI wieku, Internet i cyfrowe dobra to przyszłość.
• Jeśli zmienimy konsole, możemy pobrać grę ponownie, wystarczy zalogować się na własne konto (problem zagubionych gier rozwiązany).
• Możliwość zakupu produkcji składając się na nią ze znajomymi i współdzielenia się nią (do 5 osób).

Wady cyfrowej dystrybucji:

• Brak fizycznego nośnika, pudełka, okładek, sterty papierków i często dodatków w postaci plakacików, map itp.
• Sony wcale nie zamierza sprzedawać taniej w postaci elektronicznej (wyjątkiem są tu Minis - czyli mini gry które nie mają zajmować więcej niż 100MB).
• Brak możliwości wymiany gier z sąsiadem, bądź też usługi zamiany używek na inne.

W takim razie dlaczego PSP doczekało się wersji stawiającej na cyfrową dystrybucję? Chociażby dlatego, aby:

• Rozszerzyć popularność PlayStation Store (wszak możemy grać w produkcje dla PSP oraz PSX).
• Konkurować z innymi urządzeniami tego typu na rynku, przykładowo Apple iPhone i jego App Store.

W tym miejscu warto dodać krótka notkę. Sony zauważyło potencjał w dystrybuowaniu cyfrowo gier po świetnym debiucie App Store, posiadający na dzień dzisiejszy bibliotekę 85 tys. aplikacji. Deweloperzy już są zgodni, że gry (zarówno pełne produkcje jak i Minis) będą tworzone dla obu platform, jednak nie należy się spodziewać cen jak ze sklepu Apple.

Co z flagowymi tytułami na PSP? W chwili obecnej brak ich w PSN. Mam tutaj na myśli God of War: Chains of Olympus czy Crisis Core: Final Fantasy VII . Sony obiecuje, że baza gier będzie się ciągle powiększać oraz wszystkie produkcje wydawane od 1 października tego roku będą miały swoją premierę jednocześnie na UMD oraz w sklepie internetowym Sony.

A homebrew? Cóż, za krótko by cokolwiek spekulować. Sony wypuściło PSP Go w dwóch wersjach płyty głównej, TA091 oraz TA094 które nieznacznie się od siebie różnią. Na forach prowadzona jest burzliwa dyskusja o tym, jak Sony testuje nowe zabezpieczania.

Z optymistycznym akcentem mogę powiedzieć, że w niecałe 2 dni po premierze są już pierwsze efekty zabawy z PSP Go. FreePlay na YouTube zaprezentował działanie exploit’a w firmware 5.70-6.10 (Save state dla PSP Go), który ukazuje nam dobrze znane hello world.

Sam eboot, choć niepodpisany cyfrowo, nie ma za wiele do powiedzenia. Działa w user mode, więc nie modyfikuje żadnych ustawień konsoli, ale pozwala na odczyt i zapis Flash 1. Niestety Flash 0 jest niedostępny.

Dla kogo nowe PSP? Na pewno nie dla każdego. Dość istotne różnice pomiędzy Go, a poprzednimi wersjami PSP (PSP-3000, które zostanie w sprzedaży) stawiają wiele pytań i wątpliwości przed kupującym. Sexy wygląd to nie wszystko. Brak fizycznego nośnika z grami wyeliminuje możliwość zagrania w starsze tytuły (jakiekolwiek tytuły). Proces pobierania gier z PSN, uczyni je indywidualnymi dla danej konsoli. Dostęp do Internetu jest tu również kluczowy. Nie wszyscy mamy dostęp do tej "skarbnicy wiedzy" - nie każdy tego potrzebuje. W przypadku Go, jest to bezdyskusyjny "must have". I najważniejsze – cena 600 złotych za PSP poprzedniej generacji, potrafiące obsłużyć dowolną grę/film zarówno w postaci cyfrowej jak i dysku UMD, w porównaniu do 1000-1100 za konsolę, która posiada więcej ograniczeń niż kodeks drogowy. Decyzję pozostawiam Wam :)


Adam "Garffi" Maik @ 10/4/09 Meriden, CT, USA
dla PSP-team.pl